Ένας επισκέπτης που μπαίνει στο Αίγιο, από ποιο σημείο θα περάσει κάποια στιγμή οπωσδήποτε; Από το μπαλκόνι του Κορινθιακού. Και, πιο συγκεκριμένα, από τα παγκάκια στα Ψηλαλώνια. Δικαίως. Το σημείο αυτό είναι ακαταγώνιστο. Διότι, έτσι, όπως ίπταται αιθέριο και μετέωρο, και ενώνει τόσες στεριές με τόση θάλασσα κι είναι σα μια περίληψη του μεγάλου σύμπαντος, προσφέρει μιαν πρόγευση του παράδεισου.
Από τη στήλη “Εγώ σου λέω τον πόνο μου,
κι εσύ μου γράφεις «γράψ΄ τα», στην εφημερίδα “ΤΥΠΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ”
Πρώτα – πρώτα, όμως, ο επισκέπτης, καθώς θ’ ακουμπήσει στην “κουπαστή” της πλατείας (δε θα μιλήσω εδώ για τα … έρμα τα παγκάκια), θα ρίξει το βλέμμα προς τα κάτω. Στο δασύλλιο με τα πεύκα. Ε, αυτό που θα δει, θα του χαλάσει τη μέρα: σκέτη χωματερή, με πλαστικά, υπολείμματα τροφών, και, γενικά, ό,τι μπορείς να βρεις σ’ έναν σκουπιδότοπο. Σκέτη ντροπή, ας μην κρυβόμαστε. Σπεύδω να πω πως εδώ η ευθύνη δεν είναι του δήμου μας, αφού μόλις καθαριστεί, λίγο μετά είναι σα να μην καθαρίστηκε.
Άραγε, ποια είναι η εξήγηση; Μάλλον η πόλη έχει πολλά παιδιά παλιόπαιδα. Κι αυτό είναι περίεργο. Δεν συνάδει με την ποιότητα και την ταυτότητα της πόλης μας. Διότι, το Αίγιο είναι από τις περιοχές με τη μεγαλύτερη μόρφωση. Με τόσα χαρτιά και με τόσες σπουδές, που δεν έχει ούτε μια μεγαλούπολη. Τέτοια ρυπαρο – μανία, λοιπόν, είναι δύσκολα εξηγήσιμη.
Αυτή, όμως, είναι η πραγματικότητα: πολλά παιδιά και πολλοί έφηβοι ή είναι ασυνείδητοι ή συνειδητά μισούν το Αίγιο. Για τους δικούς τους λόγους, προφανώς, αλλά αυτό ας το ψάξουν οι ειδήμονες (δάσκαλοι, ψυχολόγοι, αστρολόγοι, χαρτορίχτρες κι οι υπόλοιποι).
Πάντως, όπως και να έχει, κ. δήμαρχε, πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος το σημείο αυτό να μένει πεντακάθαρο. Είναι θέμα σεβασμού στον επισκέπτη μας. Και στον εαυτό μας, φυσικά, κυρίως όμως στον μουσαφίρη μας.
Το ερώτημα είναι, βέβαια, πώς; Να βρεθεί λύση, αλλά πώς; Ε, νομίζω πως δεν είναι θέμα άλυτο. Εδώ κοτζάμ μεσανατολικό, και ο Τραμπ το λύνει δυο φορές στο ημίωρο, κι εμείς δε θα λύσουμε μια μικρή λεπτομέρεια; Μικρή μεν, αλλά θεόρατη για την εικόνα της πόλεως. Και για το ήθος της. Για το ήθος μας.