50 χρόνια μετά την αποφοίτηση (1976-2026): Η συνάντηση της ΣΤ2 του Γυμνασίου Αρρένων Αιγίου

Πενήντα χρόνια συμπληρώθηκαν από την αποφοίτηση της ΣΤ2 τάξης του τότε Γυμνασίου Αρρένων Αιγίου το 1976. Τα δεκαοχτάχρονα παιδιά της εποχής είναι πλέον παππούδες με εγγόνια, όμως οι αναμνήσεις των μαθητικών τους χρόνων παραμένουν ζωντανές. 

Το βράδυ της 1ης Ιουνίου οι παλιοί συμμαθητές συγκεντρώθηκαν για να θυμηθούν τα ανέμελα χρόνια της νιότης τους, τις τρέλες της εποχής, τα εύθυμα περιστατικά με τους καθηγητές τους και πολλές ακόμη στιγμές που σημάδεψαν τα μαθητικά τους χρόνια.

Με συγκίνηση αναφέρθηκαν και στους έξι συμμαθητές τους που δεν βρίσκονται πλέον στη ζωή και είναι τώρα «ουρανοπολίτες». Οι περισσότεροι από τους αποφοίτους κατοικούν στο Αίγιο, ενώ όσοι διαμένουν στην Αθήνα ταξίδεψαν για να παραβρεθούν στη συνάντηση και να ξανασμίξουν με τους παλιούς τους φίλους.

Ιδιαίτερη στιγμή της βραδιάς αποτέλεσε η παρουσία του Γιάννη Παπαδασκαλόπουλου, του τότε σημαιοφόρου της τάξης και καταξιωμένου ποιητή, ο οποίος απήγγειλε το ποίημά του «Στου Μπούνια το κρασοπουλιό» και πρόσφερε στους συμμαθητές του βιβλία από τις πέντε ποιητικές του συλλογές.

Οι παρόντες στη συνάντηση, με αλφαβητική σειρά, ήταν οι εξής:

Κοτσώνης Κώστας, Κουτσουμπής Διαμαντής, Κρανιώτης Αποστόλης, Κρίνος Φάνης, Λάππας Αποστόλης, Λυκοκάπης Θύμιος, Μανίκας Δημήτρης, Μάντζαρης Νίκος, Μαστορόπουλος Παναγιώτης, Μαυρόπουλος Θανάσης, Μαχαίρας Παναγιώτης, Μιχαλόπουλος Χρήστος, Παλαιολογόπουλος Γιώργος, Παναγιωτόπουλος Θανάσης, Παπαδασκαλόπουλος Γιάννης, Παπαηλιόπουλος Νίκος, Τσερεντζούλιας Φάνης, Τσιγκρής Κώστας, Φιλιππόπουλος Γιώργος, Χαραλαμπόπουλος Χαράλαμπος, Ψαρακόπουλος Χρήστος και Ψυχογιός Κώστας.

Η βραδιά ολοκληρώθηκε μέσα σε κλίμα συγκίνησης, χαράς και νοσταλγίας. Οι συμμαθητές αποχαιρετίστηκαν δίνοντας την υπόσχεση ότι θα συναντηθούν ξανά σύντομα, γνωρίζοντας πως ο χρόνος κυλά ασταμάτητα και, όπως χαρακτηριστικά γράφει ο συμμαθητής και ποιητής τους Γιάννης Παπαδασκαλόπουλος:

«Κάθε μέρα που φεύγει
Παίρνει κάτι από μένα, το βλέπω.
Δεν μας κλέβουν οι ώρες,
Παίρνουν πίσω αυτά που μας δάνεισαν…»