Η αποκάλυψη ότι το 27,5% των Ελλήνων βρίσκεται αντιµέτωπο µε τον κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισµού δεν είναι µια αρνητική στατιστική της Eurostat. Είναι η πιο σκληρή διάψευση του αφηγήµατος ότι η κοινωνία ευηµερεί επειδή βελτιώνονται οι δείκτες της οικονοµίας. ∆ιότι µια χώρα δεν µπορεί να θεωρείται πραγµατικά ισχυρή όταν σχεδόν ένας στους τρεις πολίτες της ζει µε ανασφάλεια, στερήσεις και φόβο για την επόµενη µέρα.
Η Ελλάδα, σύµφωνα µε τους οικονοµικούς αναλυτές εµφανίζει ανάπτυξη, επενδυτική βαθµίδα και δηµοσιονοµική σταθερότητα, όµως κάτω από αυτή την εικόνα υπάρχει µια άλλη πραγµατικότητα. Χαµηλοί µισθοί, ακριβή καθηµερινότητα, αδύναµη κοινωνική προστασία και µια νέα γενιά που δυσκολεύεται να πιστέψει ότι µπορεί να ζήσει καλύτερα από τους γονείς της. Αυτό είναι το πραγµατικό πρόβληµα της χώρας και όχι οι πανηγυρικές παρουσιάσεις των αριθµών.
Η φτώχεια δεν αντιµετωπίζεται µε επικοινωνιακές διακηρύξεις ούτε µε προσωρινά επιδόµατα. Χρειάζεται σχέδιο για αξιοπρεπείς αµοιβές, σταθερή εργασία, µείωση του κόστους ζωής και ένα κράτος που θα λειτουργεί ως δίχτυ προστασίας για τους αδύναµους και όχι ως θεατής της κοινωνικής φθοράς. Αν η ανάπτυξη δεν φτάνει στο τραπέζι της µέσης οικογένειας, τότε η λογιστική αυτή επιτυχία παραµένει χωρίς κοινωνικό αντίκρισµα.
Την ίδια ώρα, η µεσαία τάξη – που κάποτε αποτελούσε τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονοµίας – βλέπει τις αντοχές της να εξαντλούνται. Οι συνεχείς ανατιµήσεις στην ενέργεια, στα τρόφιµα και στη στέγαση δηµιουργούν ένα περιβάλλον µόνιµης πίεσης, όπου ακόµη και οι εργαζόµενοι δυσκολεύονται να καλύψουν βασικές ανάγκες. Το γεγονός ότι ολοένα και περισσότεροι πολίτες εργάζονται χωρίς να µπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς αποτελεί ίσως τη µεγαλύτερη κοινωνική αντίφαση της εποχής µας.
Ανησυχητικό είναι επίσης ότι η φτώχεια αποκτά πλέον χαρακτηριστικά µονιµότητας. Χιλιάδες νέοι άνθρωποι παραµένουν εγκλωβισµένοι σε κακοπληρωµένες θέσεις εργασίας ή αναγκάζονται να µεταναστεύσουν αναζητώντας προοπτική στο εξωτερικό. Παράλληλα, οικογένειες που πριν από λίγα χρόνια θεωρούνταν οικονοµικά σταθερές, σήµερα βρίσκονται ένα βήµα πριν από την οικονοµική κατάρρευση εξαιτίας ενός απρόβλεπτου εξόδου ή µιας απώλειας εισοδήµατος.
Η κοινωνική συνοχή όµως δεν είναι δεδοµένη. Όταν οι ανισότητες διευρύνονται και η αίσθηση αδικίας παγιώνεται, ενισχύεται η απογοήτευση, η ανασφάλεια και η δυσπιστία απέναντι στους θεσµούς. Καµία οικονοµία δεν µπορεί να προχωρήσει πραγµατικά µπροστά όταν ένα τόσο µεγάλο κοµµάτι της κοινωνίας αισθάνεται αποκλεισµένο από την πρόοδο που διαφηµίζεται.
Το πραγµατικό στοίχηµα της επόµενης περιόδου δεν είναι µόνο να βγαίνουν οι αριθµοί των προϋπολογισµών. Είναι να αρχίσουν να βγαίνουν και οι άνθρωποι από το αδιέξοδο.