« Ένα καλοκαίρι ,
Πέρασε, δεν στάθηκε…
Τ’ άσπρο περιστέρι ,
Μες την µπόρα χάθηκε …» τραγουδούσε η Αφροδίτη Μάνου, σε στίχους του Αλέξη Αλεξόπουλου και µουσική του Γιάννη Σπανού το µακρινό 1971, στην δραµατική ταινία ‘’Εκείνο το καλοκαίρι ‘’ που έσπασε ταµεία, πιστεύω λόγω των πανέµορφων πρωταγωνιστών της και ,φυσικά όχι, λόγω του απείρως καταθλιπτικού σεναρίου της!
Από τη στήλη “Χρονογράφημα” στην εφημερίδα “ΤΥΠΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ”
Υπάρχει βεβαίως και ένα µεγάλο ποσοστό του κοινού, που αρέσκεται στα δακρύβρεχτα και βρίσκει… χαρά να το πω… στο να υποφέρουν τα πάνδεινα οι πρωταγωνιστές ,από συµφορές –τύφλα να χουν οι πληγές του Φαραώ-κι ανίατες ασθένειες έως βίαιους θανάτους !
Εγώ, που ανήκω στην εντελώς αντίπερα όχθη, θυµάµαι τον εαυτό µου, από µικρό παιδί, µε φρίκη, ν’ ακούω τις πρώτες, κιόλας, νότες αυτού του τραγουδιού του νέου κύµατος! Η µητέρα µου, είχε φτιάξει δυο -τρεις κασέτες µ’ όλα τα τραγούδια, που ανήκαν σ’ αυτό το µουσικό ρεύµα του ελληνικού τραγουδιού και οι οποίες έπαιζαν ασταµάτητα την Κυριακή στο σπίτι µας ! Εκεί λοιπόν που ήσουν στο τσακίρ κέφι και στο απόγειο της αισιοδοξίας τραγουδώντας το «Άσπρα καράβια τα όνειρά µας» άλλαζε πλευρά η κασέτα και κλαίγαµε τον µακαρίτη !
∆εν φτάνει που τέλειωνε η περίοδος ξεγνοιασιάς και άρχιζαν τα σχολεία ξανά, έπρεπε και ν’ ακούµε κι αυτό το µακρόσυρτοοοο : «Έεναααα καλοκαίριιι ,πέερασε …»
Ψυχολογικό τραύµα … το οποίο δεν έχει επουλωθεί χρόνια τώρα, καθώς δεν υπάρχει ραδιοφωνικός σταθµός που να µην περιλαµβάνει αυτό το ψυχοβγαλτικό άσµα στην λίστα του… Με το «Καλώς ήρθες Σεπτέµβρη !»… Θες δε θες, πάνω του θα πέσεις ειδικά αν ακούς ∆εύτερο Πρόγραµµα! Ακόµα και γω που είµαι λάτρης του Φθινοπώρου ένιωθα, συχνά-πυκνά, την καρδιά µου να σφίγγεται ακούγοντάς το για το κακό που µας περίµενε …µικρή µέρα, δουλειά, κλεισούρα…
Ναι… µπορείτε να κλαίτε µετά λυγµών που τέλειωσαν οι διακοπές σας, ειδικά όσοι είχατε την πολυτέλεια να φύγετε σ’ ένα νησάκι ή στο εξωτερικό κι επιστρέψατε ξανά στην µίζερη πραγµατικότητα της πόλης σας … Γούστο σας, καπέλο σας !
Τι κάνει µίζερη όµως την πραγµατικότητά µας ; Είναι µόνο το περιβάλλον στο οποίο ζούµε ή είναι το πλήθος των υποχρεώσεων επαγγελµατικών και οικογενειακών που δεν µας αφήνει να χαρούµε την στιγµή ;
∆ιότι, ειδικά εµείς, οι Αιγιώτες, την θάλασσα µέσα στα πόδια µας την έχουµε χειµώνα –καλοκαίρι ! Και βουτιές µπορούµε να κάνουµε όσες θέλουµε και ηλιοβασιλέµατα δίπλα της να χαρούµε !
Ε και στην επαρχία, οι ρυθµοί ,όπως και να το κάνουµε ,είναι χαλαροί ! Μένει χρόνος και για βόλτα και για άσκηση και για ψυχαγωγία …αρκεί … να κλείσουµε τις οθόνες !
Και όλα αυτά στο τζαµπέ ! Για εσάς που θα πείτε «κλείνοµαι µέσα γιατί δεν βγαίνει οικονοµικά ο µήνας !» …∆ικαιολογίες …
Η γενιά µου είχε µάθει να περνάει καλά δίχως να ξοδεύει !
Ήµασταν κοινωνικότατοι και χαµογελαστοί και φίτ (σε καλή σωµατική κατάσταση και υγεία)! Ραντεβού δίνονταν στον φάρο, στην πλατεία ή στα Ψηλαλώνια …οργώναµε την πόλη µε τα πόδια για να ειδωθούµε και να περάσουµε καλά !
Τώρα, πονάνε τα δάχτυλά και οι ώµοι µας από τα πληκτρολόγια και µεγαλώνουν οι κώλοι µας απ’ το καθισιό ! Άσε που τα παιδιά έχουν καταντήσει µουγκοθόδωροι… σε λίγο θα νοµίζουν πως το στόµα χρησιµεύει µόνο για να µασά την τροφή !
Χρόνο έχουµε …διάθεση δεν έχουµε ! Οι διακοπές, που λατρεύουµε να κάνουµε µας προσφέρουν ό,τι έχουµε ανάγκη !
Ας προσπαθήσουµε λοιπόν να εντάξουµε στο καθηµερινό µας πρόγραµµα και στιγµές απόδρασης ,χαλάρωσης και απόλαυσης !
Όλα γίνονται ,αρκεί να εντοπίσουµε ποιος ή τι είναι ο κλέφτης του χρόνου και της ευτυχίας µας !
Έχουµε ένα υπέροχο φθινόπωρο ν’ ανοίγεται µπροστά µας…
Βούρρρρρ να το ζήσουµε σ’ όλες τις εκφάνσεις της οµορφιάς του! Εγώ κλείνω την οθόνη και φεύγω για θάλασσα !
Καλό µήνααααα !!!