Από τη στήλη “Εγώ σου λέω τον πόνο μου,
κι εσύ μου γράφεις «γράψ΄ τα», στην εφημερίδα “ΤΥΠΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ”
Δολοφόνοι μέχρι τέλους: Για να συντηρούνε οι παλιότεροι και να κληρονομούνε οι νεότεροι και να τιμούμε ως συλλογική συνείδηση τις ιστορικές μνήμες μας, θυμίζουμε ότι χθες 18 Σεπτεμβρίου, το 1944, 82 χρόνια πίσω, ημέρα Δευτέρα τότε, ξεκουμπίστηκαν κι έφυγαν οι
Γερμανοί στρατιώτες και αξιωματικοί και ό,τι άλλο εμπεριείχε ο στρατός κατοχής, από την πόλη μας, ύστερα από 1230 ημέρες πολλαπλών συμφορών. Ξεκουμπίστηκαν κι άφησαν πίσω τους στάχτη και μπούλμπερη. Ήταν ακόμα νωπές οι θυσίες των πέντε κρεμασμένων στην πλατεία της Αγίας Λαύρας – στο κεντρικότερο σημείο του Αιγίου -, των 18 συμπολιτών μας (ανάμεσά τους ο παπα – Θόδωρος του ναού των Εισοδίων της Θεοτόκου Αιγίου και ο ποιητής Γιάννης Βαλσαμίδης) που εκτελέστηκαν στους Στρατώνες της Πάτρας μαζί με άλλους 13 Πατρινούς αγωνιστές, και πλήθος άλλων μεμονωμένων περιστατικών, όπου λεβέντες της πόλης μας αρνήθηκαν να δεχτούν ότι «μπόρα είναι και θα περάσει» και αντιστάθηκαν στους ναζιστές φονιάδες, προσφέροντας τη ζωή τους για την τιμή του έθνους.
Αλλά και τούτη την ύστατη ώρα, ίδιοι παρέμεναν ο Τέννερ και οι δικοί του: ανθρωπόμορφα κτήνη. Έτσι, αποχωρώντας, σαν αύριο είπαμε, από τον μόλο με πολεμικά πλοία, πήραν μαζί τους 23 παλικάρια, που είχαν συλλάβει τις τελευταίες ημέρες, για να τα χρησιμοποιήσουν ως ομπρέλα προστασίας κατά την επικείμενη φυγή τους, και, αφού διέπλευσαν τον αιγιώτικο Κορινθιακό, αποβιβάστηκαν στην απέναντι δωρική γη και, εκεί, κατευθυνόμενοι προς τη Λαμία μέσω Μπράλου, τους εκτέλεσαν στη διαδρομή Ιτέας – Αμφίσσης, δίπλα στην αρχαία Κρίσα (σημερινό Χρισσό), στο ιστορικό και ανεπανάληπτο αυτό Δελφικό τοπίο, που σε περασμένα θρυλικά χρόνια είχε λειτουργήσει ως εστία της Γαίας και ως το κέντρο του κόσμου. Κοντολογίς, η αυριανή 18η Σεπτεμβρίου είναι ημέρα ιεράς μνήμης για την πόλη μας, καθώς το Αίγιο ήταν ο τελευταίος μαζικός φονικός σταθμός, το τελευταίο “ολοκαύτωμα” του θεομίσητου ολοκληρωτικού γερμανικού ναζιστικού “αποφώλιου τέρατος”. Ενός τέρατος, που φεύγοντας άφηνε μισοπεθαμένο το Αίγιο και νεκρά τα γειτονικά Καλάβρυτα. Τούτων δοθέντων και τούτων ούτως εχόντων, ας μου εξηγήσει κάποιος τι θα πει στις μέρες μας “οπαδός και υμνητής των Ναζί”. Ακατανόητα πράγματα!
Aπό την εφημερίδα “ΤΥΠΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ” και τη στήλη “Εγώ σου λέω τον πόνο μου, κι εσύ μου γράφεις ” γράψ΄ τα”