Ζητούνται αντοχές. Γιατί από υποσχέσεις χορτάσαµε. Κάθε φορά που πλησιάζουν εκλογές, το πολιτικό σκηνικό αλλάζει σκηνικό, τα µεγάλα λόγια επιστρέφουν, οι παροχές παρουσιάζονται ως απόδειξη µιας νέας εποχής και οι πολίτες καλούνται για ακόµη µία φορά να πιστέψουν ότι «τώρα τα πράγµατα αλλάζουν». Μόνο που η πραγµατικότητα έχει έναν τρόπο να ακυρώνει τα επικοινωνιακά αφηγήµατα, καθώς ερχεται κάθε µήνα, µαζί µε τους λογαριασµούς, τους φόρους, τις υποχρεώσεις και το κόστος µιας καθηµερινότητας που για πολλούς γίνεται ολοένα δυσκολότερη.
Στη ∆ΕΘ είδαµε για ακόµη µία φορά ένα κυβερνητικό αφήγηµα γεµάτο παροχές, ελαφρύνσεις και υποσχέσεις για ένα καλύτερο αύριο. Μπορεί να ακούγονται ευχάριστα. Μπορεί να δηµιουργούν προσδοκίες. Όµως ο πολίτης έχει πλέον µάθει να ακούει πίσω από τις λέξεις. Έχει ζήσει τις διαψεύσεις, έχει πληρώσει το τίµηµα των προηγούµενων επιλογών και γνωρίζει ότι άλλο είναι η εξαγγελία και άλλο η πραγµατική βελτίωση της ζωής του.
Γιατί το πραγµατικό µέτρο της οικονοµικής πολιτικής βρίσκεται στο τι µένει στην τσέπη στο τέλος του µήνα. Και εκεί η εικόνα παραµένει δύσκολη. Ο πολίτης δεν ζητά θαύµατα. Ζητά να µπορεί να ζήσει αξιοπρεπώς, να πληρώνει τις υποχρεώσεις του χωρίς να αγωνιά κάθε φορά που ανοίγει µια νέα φορολογική ειδοποίηση και να έχει τη δυνατότητα να κάνει έναν στοιχειώδη προγραµµατισµό για το αύριο.
Το πρόβληµα είναι ότι η κοινωνία έχει κουραστεί να ζει µε το «βλέποντας και κάνοντας». Έχει κουραστεί από το «ας είµαστε καλά» και από την αναµονή µιας καλύτερης ηµέρας που διαρκώς µετατίθεται.
Όταν ο οικογενειακός προϋπολογισµός δεν βγαίνει, όταν οι φορολογικές υποχρεώσεις συσσωρεύονται και όταν η αβεβαιότητα γίνεται µόνιµο στοιχείο της καθηµερινότητας, καµία επικοινωνιακή καµπάνια δεν µπορεί να κρύψει την πραγµατικότητα.
Και κάπου εδώ βρίσκεται η µεγάλη αντίφαση. Οι κυβερνήσεις µιλούν για ανάπτυξη, µεταρρυθµίσεις και προοπτική, την ώρα που ένα µεγάλο µέρος της κοινωνίας παλεύει απλώς να κρατήσει όρθιο το νοικοκυριό του. Μιλούν για την επόµενη ηµέρα, ενώ πολλοί πολίτες δυσκολεύονται να φτάσουν µέχρι το τέλος του µήνα. Μοιράζουν ελπίδα, αλλά η ελπίδα χωρίς χειροπιαστό αποτέλεσµα µετατρέπεται γρήγορα σε απογοήτευση.
Το πολιτικό σύστηµα έχει, εποµένως, µπροστά του ένα πολύ µεγαλύτερο πρόβληµα από την επικοινωνιακή διαχείριση µιας προεκλογικής περιόδου. Έχει να αντιµετωπίσει την κόπωση και την καχυποψία µιας κοινωνίας που έχει ακούσει πολλές υποσχέσεις και έχει δει αρκετές από αυτές να µένουν στα χαρτιά. Η εµπιστοσύνη δεν κερδίζεται µε ένα πακέτο µέτρων ούτε µε µια καλοστηµένη παρουσίαση. Κερδίζεται όταν ο πολίτης βλέπει τη ζωή του να βελτιώνεται στην πράξη.
Η κοινωνία δεν χρειάζεται άλλα πυροτεχνήµατα. Χρειάζεται σταθερότητα, σοβαρότητα και αποτελέσµατα. Χρειάζεται πολιτικές που να αντέχουν πέρα από τον εκλογικό κύκλο και να µην εξαντλούνται στην ανακοίνωση µιας παροχής.
Οι αντοχές, λοιπόν, έχουν όρια. Και η κοινωνία τα έχει ήδη δοκιµάσει πολλές φορές και πλέον ζητά πράξεις!
