Στο Αίγιο, η γιορτινή αυλαία έπεσε και η πόλη επέστρεψε στη γνώριµη καθηµερινότητά της. Μαζί της, όµως, ξεκίνησε πρόωρα και µια άλλη παράσταση: η προεκλογική. Οι πολίτες παρακολουθούν µε εµφανή αδιαφορία την ανακύκλωση προσώπων, τις βεβιασµένες πολιτικές κινήσεις και τα «ρεπορτάζ» υπαινιγµών που περισσότερο θολώνουν το τοπίο παρά το φωτίζουν. Η πολιτική συζήτηση, αντί να παράγει ουσία, διολισθαίνει σε µια “φούσκα” αυτοαναφορικότητας, µακριά από τις πραγµατικές ανάγκες της κοινωνίας.
Το µήνυµα από την κοινωνία είναι καθαρό: η πόλη δεν έχει ανάγκη από αυτόκλητους σωτήρες, ούτε από πρόωρους σχεδιασµούς εξουσίας. Έχει ανάγκη από δουλειά, σχέδιο και αποτέλεσµα. Οι ίδιες φυσιογνωµίες µε διαφορετική «ταµπέλα», οι εσωτερικές διασπάσεις και οι πολιτικές «κολοτούµπες» δεν γεννούν ελπίδα, αλλά κόπωση. Και αυτή η κόπωση είναι ίσως το πιο ανησυχητικό σύµπτωµα και αποδεικνύει γιατί πολίτες µε γνώσεις και µεράκι απέχουν από τα κοινά.
Η ∆ηµοτική Αρχή έχει µπροστά της δύο ολόκληρα χρόνια για να κριθεί, όχι στα λόγια, αλλά στις πράξεις. Εκεί οφείλουν να στραφούν όλοι: στο παρόν, στην καθηµερινότητα, στα ανοιχτά προβλήµατα και στις ανεκπλήρωτες δεσµεύσεις. Επειδή ακριβώς, η ζωή στο Αίγιο δεν αναστέλλεται µέχρι τις επόµενες κάλπες. Και οι πολίτες, πιο ώριµοι από ποτέ, έχουν ήδη δείξει ότι δεν συγκινούνται από πολιτικές “φούσκες”, αλλά από απτά αποτελέσµατα. Εκεί θα δοθούν και οι πραγµατικές απαντήσεις.
Η πρόωρη προεκλογική κινητικότητα είναι πάντως αποκαλυπτική. Αποκαλύπτει ένα πολιτικό σύστηµα που βιάζεται να αναµετρηθεί µε τον καθρέφτη του, αντί να αναµετρηθεί µε τα προβλήµατα της πόλης. Έτσι η συζήτηση µετατοπίζεται από το «τι κάνουµε σήµερα» στο «ποιος θα είναι αύριο». Και τότε η πολιτική χάνει τον κοινωνικό της ρόλο και µετατρέπεται σε εσωτερικό παιχνίδι µηχανισµών. Και αυτή ακριβώς η µετάλλαξη είναι που κρατά τους δηµότες σε απόσταση.
∆εν αδιαφορούν για την πολιτική, αλλά για µια πολιτική κακοστηµένη, που µιλά για τον εαυτό της και όχι για τους πολίτες.
