Οι συνεχείς γυναικοκτονίες και τα εγκλήµατα που καταγράφονται τα τελευταία χρόνια στη χώρα µας (ιδιαίτερα µετά την περίοδο της πανδηµίας) αποτελούν ανησυχητικά σηµάδια µιας κοινωνίας που δοκιµάζεται, µιας κοινωνίας που σε πολλές περιπτώσεις δείχνει να χάνει τις ισορροπίες, τις αξίες και τις δικλείδες προστασίας που άλλοτε θεωρούσαµε δεδοµένες.
Κάθε νέα είδηση για µια γυναίκα που χάνει τη ζωή της από τα χέρια του συντρόφου ή του συζύγου της προκαλεί σοκ, οργή και θλίψη. Όµως το ερώτηµα παραµένει αµείλικτο: γιατί τα περιστατικά αυτά πολλαπλασιάζονται; Τι είναι αυτό που δεν λειτουργεί σωστά γύρω µας;
Η απάντηση δεν είναι απλή. Πίσω από κάθε έγκληµα κρύβονται προσωπικές ευθύνες, αλλά και βαθύτερα κοινωνικά αίτια. Η οικονοµική πίεση, η ανασφάλεια, η κρίση αξιών, η έλλειψη ουσιαστικής παιδείας, η βία που συχνά κανονικοποιείται µέσα από την καθηµερινότητα και τα µέσα κοινωνικής δικτύωσης, δηµιουργούν ένα εκρηκτικό µείγµα. Όταν ο σεβασµός προς τον συνάνθρωπο υποχωρεί, όταν η διαφορετική άποψη αντιµετωπίζεται ως απειλή και όταν η γυναίκα εξακολουθεί να θεωρείται από ορισµένους «κτήµα» και όχι ισότιµος άνθρωπος, τότε η κοινωνία γεννά επικίνδυνες συµπεριφορές.
Ο προβληµατισµός γίνεται ακόµη πιο έντονος όταν τέτοια περιστατικά αγγίζουν και τις δικές µας τοπικές κοινωνίες. Στον Λόγγο Αιγίου, αλλά και ευρύτερα στην Αιγιάλεια, οι πολίτες παρακολουθούν µε ανησυχία γεγονότα που πριν από λίγα χρόνια θα έµοιαζαν αδιανόητα για µικρές και δεµένες κοινωνίες. Η εγκληµατικότητα, οι εντάσεις και η απώλεια του αισθήµατος ασφάλειας είναι πλέον φαινόµενα που δεν συµβαίνουν «κάπου αλλού», αλλά βρίσκονται δίπλα µας και µας αφορούν όλους.
Η αντιµετώπιση του προβλήµατος δεν µπορεί να περιοριστεί σε αυστηρότερες ποινές, όσο αναγκαίες κι αν είναι. Η πραγµατική µάχη πρέπει να δοθεί πολύ νωρίτερα. Στην οικογένεια, όπου τα παιδιά µαθαίνουν τον σεβασµό και την ισότητα. Στο σχολείο, όπου πρέπει να καλλιεργούνται η ενσυναίσθηση, η διαχείριση των συγκρούσεων και η απόρριψη κάθε µορφής βίας. Στην κοινωνία, που οφείλει να µην κλείνει τα µάτια στα προειδοποιητικά σηµάδια και να στηρίζει τα θύµατα πριν φτάσουµε στο µοιραίο.
Η αύξηση της βίας είναι ένα κοινωνικό καµπανάκι που χτυπά ολοένα και πιο δυνατά. Και δυστυχώς όσο συνεχίζουµε να αναζητούµε τις αιτίες µόνο µετά από κάθε τραγωδία, τόσο θα αποδεικνύουµε ότι δεν έχουµε κατανοήσει το µέγεθος του προβλήµατος.
Η κοινωνία µας χρειάζεται περισσότερη παιδεία, περισσότερη πρόληψη, περισσότερη αλληλεγγύη και λιγότερη ανοχή στη βία. Γιατί κάθε γυναικοκτονία, όπως την κατονοµάζουν, ανθρωποκτονία για εµάς, κάθε έγκληµα που συγκλονίζει την κοινή γνώµη, είναι µια ανθρώπινη τραγωδία και µια υπενθύµιση ότι κάτι δεν πάει καλά στον συλλογικό µας καθρέφτη. Και όσο αυτός ο καθρέφτης, µάς δείχνει µια µερίδα της κοινωνίας µε χαρακτηριστικά βίας, τόσο επιτακτική γίνεται η ανάγκη να αλλάξουµε πορεία.
Οι συνεχείς γυναικοκτονίες και τα εγκλήµατα που καταγράφονται τα τελευταία χρόνια στη χώρα µας (ιδιαίτερα µετά την περίοδο της πανδηµίας) αποτελούν ανησυχητικά σηµάδια µιας κοινωνίας που δοκιµάζεται, µιας κοινωνίας που σε πολλές περιπτώσεις δείχνει να χάνει τις ισορροπίες, τις αξίες και τις δικλείδες προστασίας που άλλοτε θεωρούσαµε δεδοµένες.
Κάθε νέα είδηση για µια γυναίκα που χάνει τη ζωή της από τα χέρια του συντρόφου ή του συζύγου της προκαλεί σοκ, οργή και θλίψη. Όµως το ερώτηµα παραµένει αµείλικτο: γιατί τα περιστατικά αυτά πολλαπλασιάζονται; Τι είναι αυτό που δεν λειτουργεί σωστά γύρω µας;
Η απάντηση δεν είναι απλή. Πίσω από κάθε έγκληµα κρύβονται προσωπικές ευθύνες, αλλά και βαθύτερα κοινωνικά αίτια. Η οικονοµική πίεση, η ανασφάλεια, η κρίση αξιών, η έλλειψη ουσιαστικής παιδείας, η βία που συχνά κανονικοποιείται µέσα από την καθηµερινότητα και τα µέσα κοινωνικής δικτύωσης, δηµιουργούν ένα εκρηκτικό µείγµα. Όταν ο σεβασµός προς τον συνάνθρωπο υποχωρεί, όταν η διαφορετική άποψη αντιµετωπίζεται ως απειλή και όταν η γυναίκα εξακολουθεί να θεωρείται από ορισµένους «κτήµα» και όχι ισότιµος άνθρωπος, τότε η κοινωνία γεννά επικίνδυνες συµπεριφορές.
Ο προβληµατισµός γίνεται ακόµη πιο έντονος όταν τέτοια περιστατικά αγγίζουν και τις δικές µας τοπικές κοινωνίες. Στον Λόγγο Αιγίου, αλλά και ευρύτερα στην Αιγιάλεια, οι πολίτες παρακολουθούν µε ανησυχία γεγονότα που πριν από λίγα χρόνια θα έµοιαζαν αδιανόητα για µικρές και δεµένες κοινωνίες. Η εγκληµατικότητα, οι εντάσεις και η απώλεια του αισθήµατος ασφάλειας είναι πλέον φαινόµενα που δεν συµβαίνουν «κάπου αλλού», αλλά βρίσκονται δίπλα µας και µας αφορούν όλους.
Η αντιµετώπιση του προβλήµατος δεν µπορεί να περιοριστεί σε αυστηρότερες ποινές, όσο αναγκαίες κι αν είναι. Η πραγµατική µάχη πρέπει να δοθεί πολύ νωρίτερα. Στην οικογένεια, όπου τα παιδιά µαθαίνουν τον σεβασµό και την ισότητα. Στο σχολείο, όπου πρέπει να καλλιεργούνται η ενσυναίσθηση, η διαχείριση των συγκρούσεων και η απόρριψη κάθε µορφής βίας. Στην κοινωνία, που οφείλει να µην κλείνει τα µάτια στα προειδοποιητικά σηµάδια και να στηρίζει τα θύµατα πριν φτάσουµε στο µοιραίο.
Η αύξηση της βίας είναι ένα κοινωνικό καµπανάκι που χτυπά ολοένα και πιο δυνατά. Και δυστυχώς όσο συνεχίζουµε να αναζητούµε τις αιτίες µόνο µετά από κάθε τραγωδία, τόσο θα αποδεικνύουµε ότι δεν έχουµε κατανοήσει το µέγεθος του προβλήµατος.
Η κοινωνία µας χρειάζεται περισσότερη παιδεία, περισσότερη πρόληψη, περισσότερη αλληλεγγύη και λιγότερη ανοχή στη βία. Γιατί κάθε γυναικοκτονία, όπως την κατονοµάζουν, ανθρωποκτονία για εµάς, κάθε έγκληµα που συγκλονίζει την κοινή γνώµη, είναι µια ανθρώπινη τραγωδία και µια υπενθύµιση ότι κάτι δεν πάει καλά στον συλλογικό µας καθρέφτη. Και όσο αυτός ο καθρέφτης, µάς δείχνει µια µερίδα της κοινωνίας µε χαρακτηριστικά βίας, τόσο επιτακτική γίνεται η ανάγκη να αλλάξουµε πορεία.