Παλιοί αντίπαλοι εµφανίζονται σήµερα ενωµένοι, προβάλλοντας ρόλο “σωτήρων”
∆υόµιση χρόνια πριν από τις επόµενες δηµοτικές εκλογές, ο ∆ήµος Αι- γιάλειας φαίνεται να έχει ήδη στήσει τη δική του… προεκλογική σκηνή. Είναι η σκηνή των αυτόκλητων µνηστήρων που επιστρέφουν, δοκιµασµένοι από τα προηγούµενα χρόνια στα κοινά και που ο κόσµος είχε απορρίψει, στέλνοντάς τους στο σπίτι τους. Κι όµως, τώρα επιστρέφουν, δηλώνοντας πάλι έτοιµοι να «σώσουν» τον ∆ήµο, παρότι η ψήφος των πολιτών τους έθεσε εκτός εξουσίας.
Ακόµη πιο εντυπωσιακό είναι το θέαµα της… ενότητας. Όσοι κάποτε ήταν σφοδροί αντίπαλοι, σήµερα φωτογραφίζονται χαµογελαστοί, χέρι-χέρι, δηλώνοντας αγαπηµένοι και ενωµένοι για το καλό του ∆ήµου. Η πολιτική µεταµορφώνεται σε “καρικατούρα”, όταν οι πρώην αντίπαλοι που στα δηµοτικά συµβούλια µιλούσαν απαξιωτικά ο ένας για τον άλλον, χρησιµοποιώντας βαρείς χαρακτηρισµούς, γίνονται ξαφνικά συµπαίκτες, ρίχνοντας «νερό στο κρασί τους» για να δείξουν ότι δεν υπάρχουν διαφορές, ότι µόνο το συµφέρον της Αιγιάλειας µετράει. Το ερώτηµα είναι εύλογο: πόσο χαµηλά µπορεί να φτάσει η πολιτική “θεατρικότητα” για να πείσει;
Η εµπειρία των προηγούµενων ετών έχει δείξει ότι η πολιτική αξιοπιστία χτίζεται µε συνέπεια και έργο, µε σοβαρότητα και όχι µε ξαφνικές συµφιλιώσεις και επικοινωνιακά σόου. Η πολιτική αξιοπρέπεια δεν επανιδρύεται µε µια φωτογραφία χαµόγελου και ένα δελτίο Τύπου που ανακοινώνει ενωτικά αισθήµατα.
Ο ∆ήµος Αιγιάλειας χρειάζεται υπεύθυνη διοίκηση, συνέχεια έργου και όραµα. Οποιοσδήποτε προσπαθήσει να παρακάµψει αυτή την πραγµατικότητα µε πρόωρες φιέστες, ενωτικά σόου και «σωτήριες» δηλώσεις, απλώς υποτιµά τη νοηµοσύνη των πολιτών. Και όσο πιο νωρίς ξεκινάει αυτή η επίδειξη πρεµούρας, τόσο πιο φανερό γίνεται ότι η πολιτική ατζέντα πολλών, δεν αφορά τον ∆ήµο, αλλά την προσωπική τους προβολή.
Σε τελική ανάλυση, οι πολίτες δεν ζητούν «σωτήρες». Ζητούν συνέπεια, σοβαρότητα και υπευθυνότητα και κυρίως όχι πρόσωπα του παρελθόντος που ήδη δοκιµάστηκαν και απορρίφθηκαν.
Ο κόσµος βλέποντας τις φωτογραφίες των «ενωµένων δοκιµασµένων σωτήρων» τις καταδικάζει από τώρα. Γιατί τόση πρεµούρα;