Καθώς είμαστε υπό την σκιά ενός εκτεταμένου πολέμου στην ευρύτερη περιοχή και υπό το φως της διακοσιοστής πέμπτης επετείου της Επανάστασης του ’21, ας ξαναθυμηθούμε κάποιες πικρές και κάποιες γλυκές αλήθειες: ο ξεσηκωμός των Ελλήνων βρήκε τους ηγέτες της Ευρώπης και εκπροσώπους αυτών στο Συνέδριο του Λάιμπαχ( η σημερινή Λουμπλιάνα, πρωτεύουσα της Σλοβενίας), όπου συζητούσαν την ανάγκη της περιφρούρησης των υφιστάμενων τότε καθεστώτων και την εκμηδένιση κάθε πιθανότητας επαναστατικής διάθεσης. Εδώ, δέσποζε η παρουσία και η φαρμακερή γλώσσα του φοβερού και τρομερού αυστριακού Κλέμενς Βέντσελ Λόθαρ φον Μέττερνιχ.
Το πνεύμα των συζητήσεων είχε ως κέντρο βάρους την αποφασιστικότητα των ανακτοβουλίων της Γηραιάς Ηπείρου να τσακίσει οποιοδήποτε κίνημα κι οπουδήποτε. Ήδη, διαρκούντος του συνεδρίου, η Αυστρία κατέστειλε με τον στρατό τις εξεγέρσεις στο Βασίλειο της Νάπολης και στο Βασίλειο της Σαρδηνίας, όπου δρούσαν πυρήνες των Καρμπονάρων. Μόλις, λοιπόν, ανακοινώθηκε στους σύνεδρους ότι εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σήκωσαν μπαϊράκι κάποιοι Έλληνες (είχε ήδη προηγηθεί το εγχείρημα στις παραδουνάβιες ηγεμονίες με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη, ανώτατο στέλεχος του ρωσικού αυτοκρατορικού στρατού), οι προκαθήμενοι της Ευρώπης έφριξαν.
Μας στόλισαν μ’ όλες τις … διακοσμητικές ιδιότητες. Τρομοκράτες, μας είπαν, ταραξίες της νομιμότητας, αμόρφωτους χωριάτες, σατανάδες κι αλήτες, μέλη μιας εκτεταμένης αλυσίδας αποσταθεροποιητικών τάσεων, στην οποία μετείχαν Ισπανοί, Ιταλοί, Σέρβοι και η αφεντιά μας. “Η μόνη ικανή πληρωμή μας, θα ήταν η συντριβή μας”, το συμφώνησαν. Το υπέγραψαν. Και γύρισαν στο άλλο πλευρό.
Δεν μπορούσε να περάσει από το μυαλό των μικρόμυαλων αυτών ηγεμόνων (και τότε και τώρα και πάντα) ότι πέρα από τη δύναμη, το χρήμα, τα πετρέλαια, την εξουσία, τις βουτηγμένες στη διαφθορά και στην εκμετάλλευση γραβατωμένες μουτσούνες τους, δεν μπορούσαν, λοιπόν, οι κενοί και στεγνοί αυτοί ηγέτες (και τότε και τώρα και πάντα) να καταλάβουν ότι στον ατόφιο άνθρωπο, σ’ αυτόν που διατηρεί ζωντανό και υγιή τον μέσα του εαυτό, δεν πεθαίνει ποτέ η χαρά της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας, της συλλογικής και ατομικής αυτοπραγμάτωσης.
Και χρειάστηκαν τρία ολόκληρα χρόνια για να αρχίσει να κάμπτεται η αμαρτωλή ακαμψία τους, αφού στο μεταξύ στρατιές από ελληνικά παλικάρια δίδαξαν με το αίμα τους τι θα πει πατριωτικός έρωτας, και, μαζί τους, ένας εγγλέζος λόρδος, ο George Gordon Byron (λόρδος Βύρων), από τα πρώτα ποιητικά μεγέθη της εποχής του, προσφέροντας την κάθε μέρα της ζωής του για τη δική μας χώρα, αποδείκνυε με όλο του το «είναι» αυτό που είχε την ίδια περίοδο διακηρύξει ο άλλος μεγάλος εγγλέζος ποιητής, ο Σέλλεϋ: “Είμαστε όλοι Έλληνες!”.