Ο Γιώργος Μπέσκος, δικηγόρος και ενεργός πολίτης της Αιγιάλειας, αναφέρει πως η ενασχόλησή του με την πολιτική δεν είχε ποτέ ως στόχο τις δημόσιες σχέσεις ή τη συμμετοχή σε κομματικούς μηχανισμούς, αλλά τη συνεχή διεκδίκηση για τα προβλήματα και τις προοπτικές της Αιγιάλειας και της Αχαΐας. Με αφορμή την υπόθεση της Αρχαίας Ελίκης και τα ζητήματα γύρω από τον Οδοντωτό, ασκεί δημόσια κριτική για καθυστερήσεις, πολιτικές σκοπιμότητες και απουσία ουσιαστικής εκπροσώπησης, τονίζοντας την ανάγκη να δοθεί χώρος σε ανθρώπους που βρίσκονται καθημερινά δίπλα στην κοινωνία και δίνουν πραγματικές μάχες για τον τόπο.
Αναλυτικά η ανακοίνωση:
-“Δεν κατέβηκα στην πολιτική για να σιωπώ.
Κατέβηκα για να παλεύω για την Αιγιάλεια και την Αχαΐα, να αναδεικνύω τα προβλήματα του τόπου μας και να διεκδικώ λύσεις εκεί που άλλοι αδιαφορούν.
Η υπόθεση της Αρχαίας Ελίκης δεν είναι ένα «ακόμη θέμα». Είναι ένας παγκόσμιας σημασίας αρχαιολογικός θησαυρός, μια τεράστια αναπτυξιακή ευκαιρία για την Αιγιάλεια και ολόκληρη την Αχαΐα, που θα μπορούσε να δώσει νέα πνοή στον τουρισμό, στην τοπική οικονομία και στη διεθνή προβολή του τόπου μας.
Γι’ αυτό και, σε συνεργασία με ανθρώπους που πραγματικά νοιάζονται για την περιοχή, ετοιμάσαμε κοινοβουλευτική παρέμβαση προς τη Βουλή για το απαράδεκτο πάγωμα των ανασκαφών. Μια ερώτηση τεκμηριωμένη, σοβαρή και ουσιαστική, με στόχο να πιέσουμε για την επανεκκίνηση των ερευνών και την ανάδειξη της Αρχαίας Ελίκης.
Και όμως, αυτή η προσπάθεια μπλοκαρίστηκε.
Ο κ. Γιώργος Παπανδρέου αρνήθηκε να δώσει τη συγκατάθεσή του ώστε να προχωρήσει η ερώτηση. Μας ζητήθηκε να περιμένουμε «έναν μήνα μετά τον Σεπτέμβριο». Περιμέναμε. Και τελικά το θέμα πάγωσε. Ξανά.
Δεν μπορώ να αποδεχθώ ότι προσωπικές επιλογές, πολιτικές σκοπιμότητες ή η αδιαφορία κάποιων μπορούν να κρατούν πίσω έναν ολόκληρο τόπο.
Το ίδιο συνέβη και με τον Οδοντωτό.
Για τις παθογένειες, για την εγκατάλειψη, για την αδιαφορία της κυβέρνησης και για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ένα από τα σημαντικότερα σύμβολα της περιοχής μας, όλοι γνώριζαν.
Όμως στην τοπική κοινωνία το θέμα αυτό το ανέδειξα μόνος μου. Χωρίς καμία στήριξη. Χωρίς καμία ουσιαστική ανταπόκριση, παρότι είχα ενημερώσει αρμόδιους και είχα επισημάνει την κρισιμότητα της κατάστασης.
Και τώρα που το θέμα πήρε διαστάσεις και η κοινωνία αντέδρασε, ξαφνικά εμφανίζονται ανακοινώσεις και παρουσιάζονται κάποιοι ως «μπροστάρηδες» των εξελίξεων.
Ακόμη και στην ανακοίνωση του αρμόδιου τομέα του ΠΑΣΟΚ, εμφανίζεται ξανά ο κ. Παπανδρέου ως δήθεν πρωταγωνιστής, την ώρα που στα πραγματικά προβλήματα της περιοχής ήταν απών.
Αυτό δεν είναι πολιτική παρουσία.
Αυτό είναι πολιτική διαχείριση εικόνας.
Δεν γίνεται κάποιοι να είναι εξαφανισμένοι όταν δίνονται οι μάχες και να εμφανίζονται μόνο όταν ένα θέμα παίρνει δημοσιότητα.
Δεν γίνεται να μπλοκάρονται πρωτοβουλίες, να ακυρώνονται παρεμβάσεις και να απαξιώνονται άνθρωποι που αγωνίζονται καθημερινά μέσα στην κοινωνία.
Δεν γίνεται άνθρωποι που βρίσκονται δίπλα στον κόσμο, που δίνουν μάχες για την Αιγιάλεια και την Αχαΐα, να μένουν χωρίς πραγματική δυνατότητα εκπροσώπησης επειδή το πολιτικό σύστημα συνεχίζει να αναπαράγει τα ίδια πολιτικά τζάκια.
Η κοινωνία έχει κουραστεί από πολιτικούς που εμφανίζονται μόνο προεκλογικά, αξιοποιούν το όνομα και την παλιά ιδιότητά τους, εκλέγονται χωρίς ουσιαστική παρουσία στην περιοχή και στη συνέχεια η Αχαΐα μένει χωρίς φωνή, χωρίς διεκδίκηση και χωρίς ουσιαστική εκπροσώπηση.
Στους Δελφούς, ο Νίκος Ανδρουλάκης μίλησε δημόσια για το τέλος των πολιτικών τζακιών.
Ήρθε η ώρα αυτό να γίνει πράξη. Και στην Αχαΐα.
Γιατί η Αιγιάλεια και η Αχαΐα δεν μπορούν να είναι όμηροι μηχανισμών.
Δεν μπορούν να μένουν δέσμιες πολιτικών ισορροπιών.
Δεν μπορούν να στερούνται ενεργής παρουσίας και ουσιαστικής μάχης για τα προβλήματά τους.
Προσωπικά, δεν μπήκα στην πολιτική για καρέκλες και μηχανισμούς.
Μπήκα για να είμαι μέσα στην κοινωνία.
Να συνεργάζομαι με τον κόσμο.
Να ακούω, να διεκδικώ και να αγωνίζομαι για τον τόπο μου.
Και αυτό θα συνεχίσω να κάνω.
Χωρίς εξαρτήσεις.
Χωρίς σιωπή.
Χωρίς συμβιβασμούς.
Γιατί η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από πολιτικά επώνυμα.
Έχει ανάγκη από ανθρώπους παρόντες.
Από ανθρώπους που συγκρούονται, που διεκδικούν και που δεν φοβούνται να τα βάλουν με μηχανισμούς και κατεστημένες αντιλήψεις.
Και όσο κάποιοι προσπαθούν να κρατούν την Αχαΐα δέσμια του χθες, τόσο περισσότερο μεγαλώνει η ανάγκη να ανοίξει επιτέλους ο δρόμος για μια νέα γενιά ανθρώπων που θα πολιτεύονται δίπλα στην κοινωνία — και όχι πάνω από αυτήν.
Γιατί η Αιγιάλεια και η Αχαΐα αξίζουν επιτέλους πραγματική εκπροσώπηση.
Και αυτό δεν πρόκειται να το χαρίσουμε σε κανέναν”.
